Het eerste dorp dat in Marokko werd gesticht, was Al Hoceima in 1963. Tegenover El Pinon, een klein Spaans fort op een eilandje, lag Al Hoceima verscholen in het hart van een eucalyptusbos in een nationaal park. Al Hoceima, vanaf het begin een dorp met traditionele hutten, was gericht op tennis en paardrijden. Het werd in 1963 ingehuldigd door
Hassan II, de koning van Marokko, eiste dat gasten na lange busreizen via Tanger of Rabat naar het dorp reisden. Zich bewust van de problemen die dit voor gasten en de club veroorzaakte, bood Hassan II in 1964 aan om een internationale luchthaven vlakbij het dorp aan te leggen. Al Hoceima sloot in 2003 om economische redenen. Op 24 februari 2004 veroorzaakte een aardbeving met een magnitude van 6,3 talloze slachtoffers in deze wilaya (provincie).
In 1966 opende Club Med het Agadir-dorp. Dit initiatief was gedurfd, maar het markeerde het begin van de toeristische bloei in de regio. Zes jaar eerder was Agadir getroffen door een verwoestende aardbeving met een kracht van 5,7 op de schaal van Richter. Deze aardbeving, de dodelijkste in de Marokkaanse geschiedenis (15.000 slachtoffers en ongeveer 30.000 gewonden), verwoestte de stad Agadir grotendeels.
De club was het eerste toeristische complex dat daar werd gevestigd en kreeg een toplocatie direct aan het strand. In Agadir behaalde de club een dubbel succes, aangezien het het eerste permanente dorp in het clubnetwerk was dat het hele jaar door geopend is. De belangrijkste attractie is golf, met de befaamde Golf des Dunes-baan op een paar kilometer van het dorp, waar regelmatig internationale wedstrijden op hoog niveau worden gehouden.
Wat de GO's in Agadir echt opviel, was het eerste dorp waar een GO een eigen kamer had...
HURP GO, twee seizoenen in Agadir.
Nadat ik tussen 1968 en 1972 tijdens mijn universiteitsvakanties als GO (Gentil Organisateur) had gewerkt, bleef ik de club bezoeken als GM (Gentil Membre, oftewel gastmanager). Dat waren de goede oude tijden van Club Med, toen iedereen elkaar bij de voornaam noemde, we aan tafels van acht aten, de dorpen maar een paar honderd mensen konden herbergen en het avondentertainment leuk was.
Ik herken Club Med van nu totaal niet meer. De dorpen zijn gigantisch, sommige restauranttafels zijn gereserveerd voor gasten die wijn van de wijnkaart bestellen, zoals bijvoorbeeld in Gregolimano, en je moet je inschrijven voor betaalde waterski- of zeilcursussen als je meer wilt doen dan drie minuten of een half uurtje per dag. De kamerprijzen variëren afhankelijk van de ligging en het uitzicht. De GM's die nu de hoofdprijs betalen, zijn veeleisend geworden en soms zelfs aan het klagen.
Om al deze redenen ben ik een paar jaar geleden gestopt met naar de club te gaan, die in geen enkel opzicht meer overeenkomt met de club uit de tijd van Gilbert Trigano, die arme man, als hij zou zien wat er van Club Med is geworden!