Édith Besnard werd geboren in 1908. Ze was de jongste van drie kinderen. Haar ouders waren kunstenaars (haar vader, Robert, was beeldhouwer en haar moeder en grootvader waren schilders). Ze kende haar vader niet goed; hij sneuvelde een paar jaar later, in 1914, voor Frankrijk op het ereveld.
In 1925 trouwde ze met Henri Filipacchi. Henri zou later secretaris-generaal worden van uitgeverij Hachette en de bedenker van het Livre de Poche (zakboekje).
Op 12 januari 1928 beviel Edith van Daniel. Daniel zou vele jaren later beroemd worden door de oprichting van SLC Salut les Copains. Hij zou onder andere ook koper worden van Paris Match
Vakantieclubs
In 1948 richtte Édith samen met Dimitri Philippoff en Lionel Marcu de Club des Jeux Olympiques op in Calvi, op een stuk grond dat ze bezat. Het jaar daarop werd de club omgedoopt tot Club Olympique.
In 1950 bundelde ze haar krachten met Paul Morihien en de familie Lazareff om Villages Magiques op te richten, een resort speciaal ontworpen voor de lezers van ELLE magazine.
Wat een fantastische vrouw, bijgestaan door Lionel Marcu! De Olympic Club is een
begrip en roept veel mooie herinneringen op. Ik heb er gewerkt; de baai van Calvi is prachtig…
Heb je hem ontmoet?
Ja, natuurlijk, in 1980…
Ja, heel leuk. Toen ik daar in 1978 werkte, konden we het heel goed met elkaar vinden.
Ik werkte in 1967, 1968 en 1969 bij de club.
Mevrouw Philipachi was, net als meneer Marcu, uiteraard zeer actief binnen de Olympische club.
Ik heb zeer goede herinneringen aan de club en aan Calvi.
Ik zag mevrouw Philipachi weer in 1974 en we haalden herinneringen op.
Ik heb een deel van mijn jeugd daar doorgebracht; mijn ouders werkten voor hen in de club. Ze waren de beheerders van de club, en ik herinner me dat ik veel katten voerde... ook voor mevrouw Filipacchi.
En ik kende meneer Marcu ook.
De Olympic Club was mijn eerste werkgever in 1977 en ik heb er twee zomerseizoenen gewerkt. Meneer Marcu was een geweldig mens, voor wie ik grote bewondering had (ik vond het jammer dat ik hem een paar jaar later in Parijs niet kon ontmoeten omdat onze afspraak werd afgezegd; ik had hem graag nog eens gezien om mijn dankbaarheid te uiten).
Zoveel mooie herinneringen: elke avond volleybalwedstrijden. Meneer Marcu zwom elke dag.
Hij inspireerde me om een carrière in de toeristische sector na te streven (vakantieclubs, hotels, enz.).
De Olympic Club straalde vreugde en geluk uit.
Mevrouw FHILIPPACHI reed rond in haar groene Méhari door de club. Wat me toen opviel, was het zien van haar katten die haar het hele seizoen kwamen vergezellen.