Gérard Blitz werd geboren op 28 februari 1912 in Antwerpen, België. Zijn vader, Maurice, was diamanthandelaar en zijn moeder had een schoonheidssalon. Ze woonden in een huis aan de Anselmostraat 4 in Antwerpen.
Als tiener trad Gérard Blitz in de voetsporen van zijn vader Maurice door het vak van snijer te leren en ging hij regelmatig naar het zwembad, waar hij al snel een goede zwemmer werd. Zwemmen was dan ook een familiepassie. Gérard had een oom, eveneens Gérard geheten, die een medaille won op de Olympische Spelen van 1920 in Antwerpen, in 1921 een wereldrecord vestigde op de 400 meter rugslag en vervolgens nog een medaille won op de Spelen van 1924 in Parijs en in 1936 in Berlijn
Gérard Blitz trouwde in 1935 voor het eerst met Denise ( Denise Libbecht) . Uit dit huwelijk werden vier kinderen geboren. Een van hen, Hélène (Hélène Perry-Blitz), werkte bij Club Med; de anderen bewandelden verschillende paden.
Toen de Tweede Wereldoorlog uitbrak, sloot Gérard zich aan bij een elite Belgisch cavalerie regiment. Hij werd gearresteerd in Antwerpen, maar vrijgelaten dankzij de connecties die hij als kampioen had opgebouwd. Na de Belgische nederlaag besloot hij met zijn familie naar Zwitserland te gaan en zich bij het verzet aan te sluiten. In dienst van de Belgische staatsveiligheid leidde hij een inlichtingennetwerk voor Londen
In het voorjaar van 1945 kreeg hij van de Belgische regering de opdracht om rust te organiseren voor krijgsgevangenen voordat ze naar huis terugkeerden. Hiertoe heropende hij twee hotels in de Haute-Savoie: een in Chamonix en de andere in Annecy. Deze hotels, die de naam "Villages des Rapatriés" (Dorpen van de Gerepatrieerden) zouden krijgen, waren twee jaar in bedrijf en boden onderdak aan gerepatrieerden voordat ze naar België terugkeerden.
In 1947 ontmoette hij Claudine (Claudine Coindeau), die het jaar daarop zijn tweede vrouw werd. Zij liet hem kennismaken met Tahiti. Twee openbaringen zouden zijn leven bepalen en zijn grote passies worden: Tahiti en het boeddhisme.
In de zomer van 1949 besloot Gérard, samen met zijn twee kinderen (Hélène en Maurice), twee weken door te brengen bij zijn zus Didy en haar man Mario Lewis, die dat seizoen in het vakantiedorp van de Olympische Club in Calvi werkten. In het dorp organiseerde hij activiteiten zoals duiken en volleybalwedstrijden om de leden van de Olympische Club bezig te houden, tot grote verbazing van de manager, een zekere Dimitry Philippoff. Op dat moment ontstond bij Gérard het idee om een vakantieclub op te richten.
Op 11 februari 1950 kregen Tony Hatot, Jean Maubert en Claudine Blitz de opdracht om de statuten van de Club Med-vereniging in te dienen bij de Parijse politie. Die zomer zou Alcudia op de Balearen hun eerste bestemming zijn. De eerste van vele.
Judith Blitz (Didy)
Gérard Blitz heeft een zus genaamd Judith. Aan het begin van de Tweede Wereldoorlog volgde ze haar vader, Maurice Blitz, die zijn toevlucht had gezocht in Annecy, waar hij een zwemclub oprichtte. Hij haalde zwemmers naar de club die deel gingen uitmaken van dit avontuur. Onder hen waren Mario Lewis, Tony Hatot, Lionel Marcu, Paul Morihien en Dimitri Philipoff. Na de bevrijding trouwde Judith met Mario Lewis. Ze kregen twee kinderen: Yves en Claire Lewis.
Judith, die door iedereen Didy wordt genoemd, werd een prominent lid van de dorpsleiding van Club Med.
Claire (Clarita) is nu schilderes. U kunt haar werk bekijken via de volgende link:
Claire Lewis, hedendaagse kunstenaar
De wereld van yoga
In 1974 verliet Gérard Blitz Club Med om zich volledig aan zijn passie, yoga, te wijden. Hij ging in India in het gezelschap van een grote meester, Krishnamacharya. Hij had al de Zinal International Meetings opgericht, waar vooraanstaande figuren uit het moderne spirituele leven samenkwamen om mensen te dienen die op zoek waren naar de waarheid.
Gérard Blitz overleed op 3 maart 1990 in het Cochin-ziekenhuis in Parijs.
Prachtig portret van Gérard. Dank u wel. Zijn regiment heette "De Eerste Gids", het koninklijke ruiterregiment. Het bestond uit zonen van de Belgische aristocratie. Als er niet genoeg waren om een regiment te vormen, werden ze aangevuld met "gewone burgers" die uitstekende atleten waren. Dit was het geval voor Gérard en zijn vriend (mijn vader) Léon Mortaigne (beiden uitstekende ruiters), die hem in 1950 als Trafis naar Alcudia volgden
Ik ontmoette Gérard in 1964 in Club Med in St. Moritz, evenals Paul Emile Victor, met wie ik samen met Jean Christophe ontbeet. Het was gezellig, met een bouillabaisse aan de voet van het Mortorasch-massief.
Hallo allemaal,
Gérards vader was inderdaad dol op water. Ik zag hem in 1949 zwemmen in de haven van Antwerpen… in de winter… met mijn vader, met wie hij volgens mij een deel van zijn studie had gedaan.
Samen hadden ze het over de toekomst van Club Med.
Ik weet niet wie het oorspronkelijke idee had, maar mijn vader droeg bij aan de financiering omdat hij een stuk grond tot zijn beschikking had…
Ik herinner me Didy nog heel goed op Corfu, kort na de opening, en Gérard natuurlijk ook, hoewel ik toen nog jong was. Ik herinner me de grote tafels tijdens de lunch met een overvloed aan verse producten en zeevruchten, en de kaki tenten die van het leger waren omgebouwd.
Ik sliep op veldbedden in de Cheetah-tent, die wit gemarkeerd was.
Er was een kleine dansvloer, een miniband, alles was heel basic, maar wat een sfeer! En we zongen "Adam en Eva in het paradijs, wandelend als goede vrienden... zonder shirt, zonder broek..."
Wat een prachtige herinneringen, en ik ga sindsdien elk jaar naar de club…