… Voor aanvang

1935 De ijsbeer

Je zou kunnen zeggen dat de geschiedenis van Club Med begon halverwege de jaren dertig, aan het begin van het Volksfront in 1936. Op 7 juni 1936 werden de Matignon-akkoorden ondertekend tussen werkgevers, vakbonden en de nieuwe regering van Léon Blum. Deze akkoorden legden vele sociale voorzieningen vast, zoals de beroemde betaalde vakantie die op 20 juni 1936 werd ingevoerd en vastgesteld op twee weken.

In 1935, een jaar voordat betaalde vakanties werden ingevoerd, opende Dimitri Philippoff (een Witte Rus), lid van het Russische waterpoloteam, een soort sportclub in Scudo (aan de Route des Sanguinaires bij Ajaccio). Het leek meer op een camping met een bar en een restaurant dan op een echt dorp. De club heette "Witte Beer", de bijnaam van het Russische waterpoloteam. Voor een verblijf van een maand bood de club een all-inclusive arrangement aan, waarbij ontspanning en sportactiviteiten in een aangename omgeving werden gecombineerd. De toegangsprijs: destijds 500 frank!

In het eerste jaar van haar bestaan ​​verwelkomde L'Ours Blanc 70 mensen. Deze mannen en vrouwen kwamen er om te ontspannen en te genieten van sportactiviteiten in een relaxte, niet-competitieve sfeer. De dagelijkse routine was eenvoudig. Na het ontbijt warmden de leden zich op met een paar fysieke oefeningen (tegenwoordig zouden we dit fitness, buikspier- en bilspieroefeningen of spieractivatie noemen) voordat ze een paar baantjes zwommen in de Middellandse Zee. Na de lunch herhaalde de routine zich. Sommige leden zwommen wel drie keer per dag.

Tot de oorlogsverklaring in 1939 ontstonden er andere bouwwerken gebaseerd op het Witte Beer-concept, met name aan de Franse Rivièra in La Napoule en Les Issambres. Het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog maakte een einde aan dit project.

1948 Een vrolijke groep vrienden

In 1948 introduceerde Paul Morihien, een goede vriend van Colette en Jean Marais en de persoonlijke secretaris van Jean Cocteau, Lionel Marcu aan Dimitri Philippoff en Édith Filipacchi. Édith was de vrouw van Henri Filipacchi, oprichter van de pocketboekenafdeling "Le Livre de Poche" bij Hachette. In Calvi, op een stuk grond dat eigendom was van Édith, richtten ze de Club des Jeux Olympiques (Olympische Spelen Club) op, een verwijzing naar de Olympische Spelen in Londen. Hun doel was eenvoudig: het concept van de Ours Blanc (Witte Beer) nieuw leven inblazen en verbeteren.

Het jaar daarop werd de Olympic Games Club omgedoopt tot Olympic Club. Het concept bleef hetzelfde. Mario Lewis, een goede vriend van Lionel Marcu, kwam bij hen werken om de bar en het entertainment te verzorgen. Mario Lewis was getrouwd met Judith Blit, de zus van Gérard. In augustus 1949 bracht Gérard Blit er een vakantie van twee weken door met zijn kinderen. Dit verblijf gaf aanleiding tot het idee voor Club Med.

Op 11 februari 1950 werden de statuten van de non-profitvereniging Club Méditerranée ingediend bij de Parijse politieprefectuur. Het verklaarde doel was het bevorderen van waardering voor het buitenleven en de beoefening van lichamelijke opvoeding en sport. Omdat Gérard Blitz een Belg was, werd Tony Hatot in de statuten vermeld als naamgever van de vereniging. De locatie die werd gekozen voor het eerste resort was een dennenbos in de buurt van Alcudia, een klein vissersdorpje aan de westkust van het eiland Palma de Mallorca.

Nauwelijks een maand later, op 17 maart 1950, werden de statuten van de Magic Village Club (gewijzigd op 7 april 1950) ingediend bij hetzelfde politiebureau. Deze vakantieclub, opgericht en gelanceerd door Paul Morihien, met de steun van Hélène en Pierre Lazareff en Mario Lewis, richtte zich met name op de lezers van het tijdschrift Elle. De Magic Village Club opende twee vakantieparken. Het eerste lag in Tirol, bij Plansee, vlakbij een meer, en het tweede op Sicilië, op een uitzonderlijke locatie met uitzicht op de stad Cefalù en haar beroemde rots.

Deze vriendengroep (Dimitri Philippoff, Paul Morihien, Tony Hatot, Mario Lewis en Lionel Marcu) ontmoette elkaar in het zwembad. Ze waren allemaal zwemmers van hoog niveau en zwemkampioenen. Tijdens de Tweede Wereldoorlog kwamen ze weer samen bij de gerenommeerde SCUF (Sporting Club Universitaire de France) in Parijs. Er ontstonden vriendschappen, hun netwerk groeide en toen ze na de oorlog terugkeerden naar het burgerleven, bleven ze elkaar steunen.